An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Duo Reges: constructio interrete. Et nemo nimium beatus est; Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus;

Odium autem et invidiam facile vitabis.

At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Eam stabilem appellas. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Nos vero, inquit ille; Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Ad eos igitur converte te, quaeso. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Nihil illinc huc pervenit. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur;

Suo genere perveniant ad extremum; Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Nemo igitur esse beatus potest. At certe gravius. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere?

Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset.