Nos cum te, M.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quid censes in Latino fore?

Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Age sane, inquam.

Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas? Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;

Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus.

Odium autem et invidiam facile vitabis. Summus dolor plures dies manere non potest? Restatis igitur vos; Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod erit cumque visum ages, numquam angere, numquam cupies, numquam timebis. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Nam ante Aristippus, et ille melius. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Sed quid sentiat, non videtis. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Sedulo, inquam, faciam. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Prioris generis est docilitas, memoria;

Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Qualem igitur hominem natura inchoavit? ALIO MODO.

Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Age, inquies, ista parva sunt. Minime vero, inquit ille, consentit. Eaedem res maneant alio modo. Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;

Itaque homo in primis ingenuus et gravis, dignus illa familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q. Duo Reges: constructio interrete. Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Si enim ad populum me vocas, eum. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Hic ambiguo ludimur. Haec dicuntur inconstantissime. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?

Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.

Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; -delector enim, quamquam te non possum, ut ais, corrumpere, delector, inquam, et familia vestra et nomine. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Egone quaeris, inquit, quid sentiam?