Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Est, ut dicis, inquam. Duo Reges: constructio interrete. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.

Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Sed nimis multa.

Hoc tu nunc in illo probas.

Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus.

Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris.

Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Quae sequuntur igitur? Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Falli igitur possumus. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Itaque dicunt nec dubitant: mihi sic usus est, tibi ut opus est facto, fac. Itaque contra est, ac dicitis; Quae contraria sunt his, malane? Erat enim Polemonis. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam?

Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Reguli reiciendam; Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Quae similitudo in genere etiam humano apparet.