Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Duo Reges: constructio interrete. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Quaerimus enim finem bonorum. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

An hoc usque quaque, aliter in vita? Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Recte, inquit, intellegis. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

Satis est ad hoc responsum. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere; Inde igitur, inquit, ordiendum est. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Deinceps videndum est, quoniam satis apertum est sibi quemque natura esse carum, quae sit hominis natura. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;

Quaerimus enim finem bonorum. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? An haec ab eo non dicuntur? Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto.

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt? Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum;

Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Rationis enim perfectio est virtus; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Sed haec omittamus; Sit enim idem caecus, debilis.

Pauca mutat vel plura sane; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Non autem hoc: igitur ne illud quidem. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. An eiusdem modi? Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Si enim ad populum me vocas, eum. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Certe non potest. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Ut id aliis narrare gestiant?

Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse?